Verhalen uit de praktijk

Zorg en Werk – Schroeder – Mensontwikkelbedrijf

 
Vanuit de afdeling Zorg en Werk delen wij hier graag bijzondere verhalen van onze passanten die deelnemen aan het project
Schroeder’s Got Talent, een WerkFit traject, of Werkontwikkeltraject (WOT) of die via een andere instroom bij Schroeder
zijn gekomen bijvoorbeeld vanuit de Wmo of Forensische zorg.
Deze verhalen, die soms geanonimiseerd zijn, geven inzicht in onze werkwijze en in hoe de deelnemer het traject ervaart.

 

Dat Schroeder vol verborgen talent zit bewijst George Nástase

 
Tussen de meubels die klaarstaan om naar de winkels te gaan staat een door de afdeling techniek opgeknapte piano. Hierop speelt George af en toe een nummertje.
In Nederland kennen mensen hem als George Nástase. In zijn geboorteland Roemenië staat hij beter bekend als Patrick Nástase. Hij was professioneel muzikant en speelde hij professioneel accordeon op feesten en partijen. “Dat was heel leuk, maar ook erg zwaar. Een bruiloft daar duurt twee dagen, dan speel ik twee hele dagen met een accordeon van 12 kilo.”.

Dertien jaar geleden kwam George naar Nederland voor de muziek. Hij speelde op terrassen door het hele land en verdiende zo zijn geld. Door de jaren heen is het muzikantenleven hem steeds zwaarder geworden. Hij is bij Schroeder terecht en werkt twee jaar met zijn StiP-baan op de afdeling inpak en assemblage waar hij het erg naar zijn zin heeft. Het is altijd een feestje als George aan het werk is!

 

Weer op de Rails – het verhaal van Matthijs

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Voordat ik startte met mijn Werkfit traject had ik een aanzienlijke afstand tot de arbeidsmarkt. In verband met mijn persoonlijkheid ben ik nauwelijks actief op sociaal gebied. In feite doe ik al mijn hele leven aan ‘sociale onthouding’. Dat heeft geleid tot een verregaand sociaal isolement met allerlei nadelige gevolgen. Vergelijk het met een locomotief die ooit is ontspoord en langdurig uitgerangeerd is geweest. Dan is het nog maar de vraag hoe en waar die weer ingezet kan worden. Met dat beeld voor ogen kijk ik terug op mijn Werkfit traject, als een duwtje richting terugkeer op de maatschappelijke rails.

Bij Schroeder heb ik gekozen voor de zogenoemde prikkelarme productieruimte. In het begin was het vooral wennen aan het omgaan en communiceren met de andere deelnemers. Mede vanwege de kleinschaligheid raakte ik daar geleidelijk steeds meer aan gewend. Er was mij van te voren wel verteld dat het productiewerk waarschijnlijk op langere termijn saai of te weinig uitdagend zou kunnen worden. Om dat te voorkomen heb ik mijn eigen uitdagingen daarin opgezocht door bijvoorbeeld sneller, efficiënter, maar ook netter te werken. Ook merkte ik gaandeweg dat ik het prettig vond om bij te dragen aan een betere samenwerking.

Tijdens het traject heb ik de ondersteuning vanuit mijn jobcoach als zeer positief ervaren. Met name haar persoonlijke benadering en betrokkenheid spraken mij aan. Door onze gesprekken heb ik het een en ander over mijzelf geleerd en ben ik mij meer bewust geworden van een aantal van mijn sterke en zwakkere punten. Bijvoorbeeld mijn hervonden motivatie om actief een bijdrage te leveren aan de maatschappij en het besef dat ik graag ondersteunend bezig ben. Wederzijds respect stond naar mijn idee aan de basis van onze samenwerking. Dat heeft mij in staat gesteld gedurende het traject persoonlijke groei door te maken, ook op sociaal gebied.

Halverwege het traject kregen we te maken met corona en de veranderingen en onzekerheden daaromheen. Met behulp van de gemeente kwam begin juni toch een kans op een geschikte werkplek in beeld. In juli ben ik begonnen met een proefplaatsing bij een overheidsorganisatie. Inmiddels heb ik een contract voor een half jaar mogen ondertekenen en ben ik er een maand aan het werk. Het gaat om ondersteunende werkzaamheden op het gebied van digitalisering waardoor anderen juist thuis kunnen werken. Met name mijn werkplek bevalt goed, het is een rustige en veilige omgeving waar ik met alle aandacht mijn werk kan doen. Zodoende vliegt de tijd en heb ik het erg naar mijn zin, iets wat ik mij vorig jaar moeilijk had kunnen voorstellen.”